در اوایل قرن بیستم در فرانسه برای اولین بار از اوزون به منظور ضدعفونی آب استفاده شد. کاربرد آن در فرانسه افزایش یافت و سرانجام به چندین کشور اروپای غربی تسری یافت. امروزه در حدود بیش از 1000 واحد (عمدتاً در اروپا) برای ضدعفونی با اوزون وجود دارد، که تقریباًً همه آنها به منظور تصفیه آب به کار میروند. یک کاربرد مشترک اوزون در این تأسیسات، کنترل عوامل تولیدکننده مزه، بو و رنگ است. در تصفیه فاضلاب نیز میتوان از اوزون برای کنترل بو استفاده کرد و در تصفیه پیشرفته فاضلاب، به جای فرآیند جذب سطحی با کربن میتوان آن را برای جداسازی مواد آلی دیرگداز محلول به کار برد. تولید اوزون، شیمی اوزون، تحلیل عملکرد اوزون در نقش یک ضدعفونی کننده و استفاده از فرآیند اوزون زنی در ادامه بررسی خواهد شد.
اوزون یک فرم آلوتروپی اکسیژن است. به دلیل اینکه O3 یک گاز ناپایدار است، باید آن را در محل استفاده تولید کرد. اوزون، عامل اکسیدکننده تمیز خیلی موثری است که خواص ضد ویروسی و باکتریکشی قوی دارد. اوزون که یک عامل اکسیدکننده قوی است، خطری احتمالی برای سلامت تلقی میگردد. گزارش گردیده که غلظتهای ppm 50 اوزون در هوا میتواند سبب اکسایش پوشش ششها و تجمع سیال گردد و از طریق تورم ریوی، باعث مرگ میشود. OSHA، NIOSH مقدار ppm 10 از اوزون را برای زندگی و سلامت خطرناک میدانند و حد مجاز در معرض قرار گرفتن توسط OSHA، ppm 1/0 است. در غلظتهای حدود ppm 2/0 یونهای قوی اوزون قابل آشکارسازی است. بهرهبرداری نامناسب از تجهیزات تولید اوزون میتواند 20 درصد اوزون تولید کند که غلظتی انفجاری است. تجهیزات تولیدکننده اوزون باید یک مکانیسم تخریبی داشته باشند تا از آزاد شدن اوزون به اتمسفر در جایی که میتواند باعث تشکیل پراکسی استیل نیترات، PAN، که یک آلاینده شناخته شده است گردد، جلوگیری کند. نیمه عمر کوتاه اوزون اجازه میدهد که آب تصفیه شده بدون خطر، به محیط، تخلیه شود. اما نیمه عمر کوتاه آن زمان تماس موثر در سیستم آب تصفیه شده را کاهش میدهد تا جایی که ممکن است سیستم آب، تصفیه مناسبی را دریافت نکند. اوزون به وسیله عبور هوا یا اکسیژن از بین دو الکترود با ولتاژ بالا تولید میگردد. همچنین اوزون را میتوان به طور فتوشیمیایی به وسیله نور ماورای بنفش تولید کرد.